×
خانه » گالری » پرفورمنس چیست؟
28 سپتامبر 2020

پرفورمنس چیست؟

پرفورمنس هنری است که به بیان سبک زندگی (لحظه ای و بدون برنامه ریزی) توسط هنرمند یا جمعی از هنرمندان می‌پردازد. پرفورمنس در جریان های هنری و اجتماعی قرن ۲۰ همچون آنارشیسم، آینده پنداری و دادایسم تاثیر گذار بوده است. با این وجود هرزمانی که هنرمندان ارتباط خود از گونه های هنری متعارف همچون نقاشی و سبک های سنتی مجسمه سازی را قطع میکنند در این لحظه به بیان هنر خود از طریق پرفورمنس به عنوان ابزاری جدید میپردازند. درخشش اساسی پرفورمنس به دنبال سقوط مدرنیسم و اکسپرسیونیسم انتزاعی در ۱۹۶۰ رخ داد و در سرتاسر جهان پذیرش پیدا کرد.

در این زمان تمرکز پرفورمنس بر بدن بود و بدن اصلی ترین شاخصه بیان هنر پرفورمنس بود که از آن با عنوان هنر جسمانی یاد میشد. این هنر بیان گر دوره ای است که از آن با عنوان عینت زدایی از هنر و تبدیل آن به امری ذهنی یاد شده و هنرمند برای بیان هنر خود از رسانه های مرسوم رها می شد. پرفورمنس همچنین بازتاب دهنده جریانات سیاسی عصر خود از جمله فمینیسم (که به واسطه جدایی میان تلاشهای فردی و سیاسی ضد جنگ که به کنش هنری انجامید، برانگیخته شد.) است. همچنین دغدغه اصلی هرمندان پرفورمنس پس از ۱۹۶۰ تغییر کرده اما این هنر همواره حضوری مستمر داشت و به صورت گسترده ای در موزه ها و گالری های سنتی پذیرفته شده، جای که زمانی در آن جایی نداشت.

هدف اصلی پرفورمنس همواره به چالش کشیدن شکل های سنتی هنر بصری همچون نقاشی و مجسمه سازی در زمانی است که این شکل ها توانایی پاسخ دادن به نیازهای هنرمند را ندارد و این اشکال هنری محافظه کارانه ا بیش از حد دور از فضای ذهنی افراد عادی هستند.

پرفورمنس سبک ها و ایده های خود را از سایر هنرها و یا فعالیت هایی که حتی ممکن است هنری نیز نباشند قرض میگرد.

برخی از گونه های پرفرمنس در فضای پس از جنگ جهانی دوم به عنوان کنش معرفی و بیان شدند. هرمندان آلمان همچون جوزف بویز این واژه را به این دلیل ترجیح میدادند که موجب تمییز میان هنر پرفورمنس از اشکال متعارف سرگرم کننده تئاتر مشد. اما این واژه بازتاب دهنده بخش هایی از پرفورمنس امریکایی است که با تکیه سبک “نقاشی اطواری”  در آن نه عمل رسم شده روی کاغذ و بوم که بدن هنرمند یا هر موضوع دیگری نیز میتواند بخشی از هنر شکل گرفته باشد.

تمرکز برروی بدن در بخش اعظمی از پرفورمنس در دهه ۱۹۶۰ بایستی به عنوان حادثه ا ناشی از رها کردن ابزارهای بیان متعارف دیده شود. برخی این را به عنوان آزاد سازی در نظر میگیرند و برخی دیگر آن را به عنوان بازتابی از بحران عمیق در نهاد هنر میدانند که طاقت فرسایی و خستگی هنر از منابع خود را بیان میکند.

هنر پرفورمنس دهه ۱۹۶۰ به عنوان جریانی از روندهای مختلف دیده می شود که در آغاز مینمالیسم توسعه یافتند. در این معنا، پرفورمنس به عنوان جنبه ای از پست مینمالیسم و بخش هایی از ذات هنر فرایندی دیده میشود که تمایل به متصاعد شدن دارد. اگرچه فرایندی برروی تکنیک و ابزار تولید هنر تمرکز دارد، اما این هنر درهم آمیخته با احتمالات موجود و کنش های تکراری است. بسیاری از هنرمندان پرفورمنس نیز به صورت مشابه جذب فعالیت های هدف محور شدند که با اجراهای مرسوم تئاتر و رقص بیگانه بود.

ماکان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *